Het begin

Het begon met een zekere verliefdheid op die prachtige buitenkant van Nepal. Gelegen aan de voet van de Himalaya en ingeklemd tussen de grootmachten China en India met hun miljardenbevolkingen. Nepal is in veel opzichten een bijzonder land. Een land met ongeveer 27 miljoen inwoners waar de tijd op veel plaatsen sinds de middeleeuwen lijkt te hebben stil gestaan. Een land met een uiterst vriendelijke bevolking die bestaat uit meer dan 20 verschillende etnische groepen met eigen talen, een eigen cultuur en eigen religies (vooral Boeddhisten en Hindi), die eeuwenlang vreedzaam hebben samengeleefd (tot de burgeroorlog begon, die gedurende 12 jaar - tot medio 2006 - voor veel onrust en 13.000 slachtoffers heeft gezorgd). En landschappelijk gezien is Nepal één van de mooiste landen ter wereld.

Na de verliefdheid kwam de confrontatie met de harde achterkant van de Nepalese samenleving. Vooral door een verblijf in het bergdorp Thulo Parsel, ongeveer 75 kilometer - ofwel een volle reisdag - verwijderd van de hoofdstad Kathmandu. Daar voelden de oprichters van de stichting wat het betekent dat Nepal tot de allerarmste landen van de wereld behoort en wat het betekent dat een gemiddeld jaarinkomen niet meer bedraagt dan ca. € 200,-- per hoofd van de bevolking. Wat hen het meeste trof waren de armoede - en de daarmee samenhangende afwezigheid van enig perspectief op verbetering in de toekomst - en het absolute gebrek aan basisvoorzieningen in de huizen: geen toilet, geen elektriciteit (en dus geen licht), geen stromend water en geen voorziening om rookvrij te kunnen koken (in de huizen hangt dan ook de hele dag een verstikkende rook). De afwezigheid van een toilet en de aanwezigheid van rook vormen een permanente bedreiging voor de gezondheid van de mensen. Gebrek aan stromend water betekent vooral een extra belasting voor de toch al zwaar belaste vrouwen, omdat ze het water moeten halen - soms van een bron die op een paar uur afstand ligt. Gebrek aan elektriciteit en licht zijn een drempel voor ontwikkeling (volgens de VN begint ontwikkeling met de beschikbaarheid van elektriciteit).

Deze confrontatie en de vergelijking van wat ze zagen met de ‘rijkdom’ thuis maakte de stap van ‘zouden we niet eens’ naar ‘we doen het’ vrij gemakkelijk. De oprichters wilden in Nepal aan de slag om een paar mensen in dit prachtige, maar arme land wat verder op weg te helpen. De oprichting van de stichting Sāthsāthai werd daarmee een logische stap.
De ontwikkeling van de activiteiten van de stichting heeft inmiddels -binnen een paar jaar- een grote vlucht genomen. Het werkgebied werd in 2006 uitgebreid van één dorp (Thulo Parsel met 590 gezinnen en bijna 5000 inwoners) naar alle zeven dorpen van de regio Timal met ongeveer 5.000 gezinnen en ca. 40.000 inwoners. De stichting is zich gaan richten op de realisering van een goed toilet, een rookvrije leefruimte en een aansluiting op het elektriciteitsnet voor alle huishoudens in de regio. Daarnaast stelt de stichting zich ten doel om alle vrouwen van Timal de kans te geven om te leren lezen en schrijven, lid te worden van een microfinancieringsgroep en ze op weg te helpen naar vergroting van hun gezinsinkomen.

terug naar boven