| Laatste update: 29 augustus 2010 |
||
|
|
Het gebied waar onze stichting werkt - de regio Timal - ligt in het district Kavre Palanchowk en ongeveer 75 km ten zuidoosten van Kathmandu. De 7 dorpen waaruit de regio bestaat liggen verspreid over de berghellingen op een hoogte van ca. 800 - 2000 meter. De dorpen zijn:
De inwoners van Timal behoren tot verschillende kasten, etnische groepen en religies. De drie belangrijkste Hindukasten zijn vertegenwoordigd: Brahamin, Chhetteri en Baisya & Sudra. Ook de laagste kaste van de onaanraakbaren - de Dalithkaste - is vertegenwoordigd. De dominante bevolkingsgroepen zijn de Tamang en de Magar. Boeddhisme is de overheersende religie in de dorpen. De verschillende bevolkingsgroepen in Timal spreken eigen talen. De gezamenlijke taal is het Nepalees. Een groot deel van de volwassenen is analfabeet: 40-50% van de mannen en 60-70% van de vrouwen. Het belangrijkste middel van bestaan in de regio is de landbouw. De meeste gezinnen moeten (over)leven van de magere opbrengst van een klein stukje land. Voor water zijn ze volledig afhankelijk van de regentijd. Te weinig regen betekent (nog) minder opbrengst. Door het ontbreken van irrigatie is er slechts één oogst per jaar mogelijk en liggen de landjes er het grootste deel van het jaar droog en ongebruikt bij. De meeste gezinnen hebben een paar geiten, wat kippen en meestal ook een buffel. Enkele keren per jaar - meestal rond religieuze festivals - worden er dieren geslacht en eet men vlees. De buffels geven een klein beetje melk. Maïs is het hoofdvoedsel, aangevuld met wat groente. Wie het wat beter heeft eet rijst. Het voedsel is karig en eenzijdig. De regio kent enige huisvlijt; bekend zijn het schilderen van thanka’s en het vlechten van bamboemanden. Een deel van de mannen werkt in de toeristenindustrie en werkt als gids of drager voor toeristen die een trekking in het midden- en hooggebergte van Nepal maken. Gewoond wordt in huizen die zijn opgetrokken uit (natuur)stenen, leem en mest. Meubilair is afwezig. Zitten en slapen vindt meestal plaats op de lemen vloer. Traditioneel wordt gekookt op een open vuur, waarbij de rook zich verspreidt in het woonvertrek; er is geen schoorsteen. De huizen beschikken niet over vensterglas. Traditioneel doen mensen hun behoefte ergens in het veld. Tot ongeveer 2003 waren toiletten onbekend. De stichting Sāthsāthai is begin 2005 begonnen om dorp voor dorp huizen te voorzien van een goed toilet en een rookvrij kooktoestel/ICS. Het zal nog zeker tot 2012 duren voor alle 5.000 gezinnen over een goed toilet en een ICS kunnen beschikken. Sinds 2007 is sprake van enkele telefoons per dorp. Tot 2008 – toen de uitvoering van het elektrificatieproject van de stichting begon – had geen van de gezinnen een aansluiting op het nationale elektriciteitsnet. Eind 2010 zal de situatie drastisch gewijzigd zijn: alle 5000 gezinnen beschikken dan over zo'n aansluiting. Sinds maart 2004 is het grootste deel van de regio vanuit Banepa/Dhulikhel bereikbaar over de weg en beschikken de dorpen over een dagelijkse busverbinding.Tenzij de wegen onbegaanbaar zijn, zoals in de regentijd (3 maanden per jaar!) vaak het geval is. Veelal met steun van buitenlandse organisaties is in de afgelopen tien jaar veel verbeterd op het gebied van onderwijs. De meeste dorpen beschikken over lagere scholen en in twee dorpen is zelfs een middelbare school. De laatste paar jaar wordt in de regio ook gewerkt aan verbetering van de basisgezondheidszorg. Beschikbaarheid en toegang tot veilig drinkwater wordt een steeds groter probleem in vooral de hoger gelegen delen van de dorpen. Dat levert ook spanningen tussen dorpen op; tussen de “have’s” en de “have-not’s” van toegang tot een bron.
Meer gegevens over de 7 dorpen in de regio is te vinden via facts and figures Thulo Parsel (het dorp waar wij met onze projecten zijn gestart) en facts and figures Timal – other VDC’s. |
|
| info@sathsathai.com | ||